Verhalen

logoDe jonge vrouw Fatima vraagt asiel aan bij de IND. Ze hoest verschrikkelijk. Ze blijkt gevlucht voor haar man aan wie ze gedwongen is uitgehuwelijkt. De man sloeg haar, heeft haar met scheermesje toegetakeld, verkrachtte haar vele malen en dwong haar tot twee keer toe tot een abortus. Ze was bang dat hij haar zou doden en vluchtte.

Hoe tragisch haar geschiedenis ook is, het is een persoonlijke tragedie en daarmee voldoet ze niet aan de criteria die zijn gesteld aan het vluchtelingschap. Fatima is niet gezond, maar alleen als ze dood zou gaan onderweg terug naar haar land telt dat als grond voor (tijdelijk) uitstel van vertrek. Of als er niet de benodigde medische hulp in haar land is. Fatima moet binnen 24 uur het land verlaten. Zonder paspoort en geld moet ze proberen terug te keren naar haar eigen land. Een bestaan als illegaal ligt in het verschiet…

Als een vrouw met een dergelijk verhaal uit een land komt waarvan een deel zich onafhankelijk verklaarde, als ze bijvoorbeeld uit Azerbeidzjan komt maar Armeense is, of uit Ethiopië terwijl ze Eritrese is, dan is er een zeer grote kans dat ze geen laissez passer krijgt, geen tijdelijke papieren, van één van de betrokken ambassades. De ambassades willen echter niet op papier zetten dat ze geen papieren willen geven, dus de vrouw kan aan de IND (Immigratie- en Naturalisatiedienst) geen bewijs overleggen dat de ambassades medewerking weigeren. De IND wil dat de vrouw steeds terug gaat tot ze papieren krijgt. Anders werkt ze niet voldoende mee aan terugkeer. Pas als ze een dik dossier kan laten zien met getuigenverklaringen dat ze vaak geweest is maar geen papieren kreeg  kan ze een Buitenschuld procedure starten…Er word dus van een depressieve vrouw zonder geld gevraagd steeds weer naar Den Haag of Brussel te gaan, waar ze steeds nul op het request krijgt...

Fatima mag niet terug en ze mag niet blijven, ze mag er niet zijn… en met haar vele honderden andere vrouwen...

Graag stellen we enkele wereldvrouwen aan u voor. We gebruiken niet hun echte naam:

De eerste bewoonster van het wereldvrouwenhuis is een vrouw van 68 jaar die al meer dan 11 jaar in Nederland is. Laten we haar Ana noemen. Haar enige familie (zoon, schoondochter en drie kleinkinderen) wonen in Nederland en kregen een verblijfsvergunning dankzij het Generale Pardon. Ana is later in Nederland gekomen dan haar zoon en kon daarom geen gebruik maken van het Pardon. Ana ziet slecht, heeft artrose in haar knie, een te hoge bloeddruk en te hoog cholesterolgehalte en veel stressklachten. Ze kan als illegale vrouw niet bij haar zoon wonen. Dat mag niet van de woningbouwvereniging en uitkeringsinstantie. Ana kon niet langer blijven bij het gezin waar zij een jaar lang woonde. Het Vrouwenhuis zorgde voor vier maanden opvang in het huis en daarna voor een logeeradres.

Ana kan weer lachen en heeft een dagbesteding gevonden door voortdurend dingen te breien om al haar hulpgevers te verblijden.

 

Fati is gevlucht voor geweld van het geheime besnijdenisgenootschap in haar land, die haar wil dwingen haar moeder als besnijdster op te volgen. In Nederland op straat gezet is ze seksueel misbruikt door meerdere mannen die haar onderdak gaven. Ze is zwanger. Tot ze naar het AZC kan (van 6 weken vóór tot 6 weken na de bevalling) wordt ze in het Wereldvrouwenhuis opgevangen. Van een wantrouwende wanhopige vrouw is Fati veranderd in een sterke zorgzame vriendin voor andere vrouwen.

Maria is gevlucht voor verkrachting en ander geweld van mannen van een hoog geplaatste persoon waar haar man problemen mee had. Ze is vooral heel bang en erg depressief. Haar advocaat probeert uitstel van vertrek te krijgen opdat ze haar therapieën af kan maken. In het Vrouwenhuis wordt ze gestimuleerd te bewegen, zich onder de mensen te begeven en een dagbesteding te vinden. Langzamerhand is ze bezig haar krachten weer op te bouwen.

 

Een zwangere vrouw mag niet naar haar man in Duitsland, want je wordt teruggestuurd naar het land van je eerste asielaanvraag. Ze zal in Nederland haar kind moeten krijgen. Tot ze naar het AZC kan wordt ze in het Vrouwenhuis opgevangen. Een geweldige uitkomst voor haar.